Gracies y a seguir asina!!!

Conservadurismu, ye lo unico que veo n'esos enllaces que me dexo. Probinos animalinos que tan en pelligru d'estinción, pero a la vida de la vaca pinta o al cochu común nun tien tantu valor, como hai a esgaya, eh. Poro, esi discursu ye l'ecoloxismu facilón. Especismu perdayuri, unos mas importantes qu'otros. Lo qu'importa ye la vida de cada individuu non les especies, cada animal llucha pola so vida y la de la so familia, non pola so especie.

Crítiaca a esos "falsos amantes de los animales"(polos lliberadores) por ser unos fatos a los que-yos falta una gafiella, y oda la bondá y gran xuiciu de los de verdá, de los que yes un esponente. H.e-h.e.

L'amor a los animales nun se demustra diciendo:_ahi los probinos cormoranes moñudos_ mientres llantes un chorizu a la sidra.

Si saber que 400.000 visones son mataos añu tres añu, tres añu,.... ;si saber qu'esos "diaños que finen colos animales bonos" nunca nun conoceran lo que ye tautu de la tierra nes sos pates; si saber que cada díi, espierten van atopases cola mesma xaula torgadora; si cada estereotipia, cada vucle xestual; si l'inevitable camín a la llocura. Si too esto nun ye un argumentu pa da-yos una oportunidá de vida a estos seres que l'únicu delitu que cometieron ye tener un pelleyu guapo pa facer abrigos, yá me diras la capacidá de xusticia que pues tener.

Ta nidio, que la suelta masiva de visones nun ye la meyor midia , dixi lo abegoso y les consecuencies que tien la lliberación de los visones. Lo perfeuto seria finar, dafechamente, con estes llacerioses fabriques de animales. Y esto te lo sentí encamentar, nun sentí condergarar a los propietarios d'estes granxes. El delitu ye permitir que sigan funcionando. Y yá que la tendencia actual nun va na dirección de pesllar y prohibir l'usu d'animales non humanos, esta midia foi la mas llóxica ateniendo a les circunstancies.

Gracies pol comentariu y por confirmame que, la mayoría les vegaes, los que, supuestamente, tan mas allegaos a un, son los que mayor capacidá de facer dañu tienen.

Un saludu.

http://naturalezacantabrica.blogspot.com/2009/04/el-desastre-de-la-liberacion-de-los.html

http://naturalezacantabrica.blogspot.com/2009/05/monudos-depredados-se-veia-venir.html

L'esterminiu, como verás, tien diferentes cares.

http://www.youtube.com/watch?v=yNEqHF7KhRo

a) La función nun fai el muérganu. Non, Lamarck equivocóse dafechu y la dieta nun fai la morfoloxía dental. Son los individuos más adautaos conductual y fisiolóxicamente al so mediu ambiente los que tresmiten los xenes, dalgo que ye radicalmente distinto. Asina, son omnívoros dafechu animales con muérganos mazcadores tan estremaos como la pega (ave con picu y ensin dentame), los aguarones (dentame roedor con paletos hipertrofiaos), l'osu (dentame carnívoru con caniles hipertrofiaos), el gochu (dentame amestáu, con caniles y mueles) o l'home (dentame amestáu, con caniles y mueles).

Proponer que la forma del dentame ye paralela o que caltién una rellación causal cola condición de herbívoru/carnívoru/omnívoru ye una falacia. Toos esos animales pervivieron porque'l so organismu ta adautau dafechu (conductual y fisiolóxicamente) a les condiciones del so ñeru biolóxicu, lo qu'acarreta delles conductes alimentaries y dixestives abondo más complexes.

b) La dixebra ente animales herbívoros, carnívoros y omnívoros ye clara y abásase na posibilidá de dixestión. Asina, los herbívoros namás puen garrar los nutrientes de vexetales; los carnívoros namás puen garrar los nutrientes de texíu d'otros animales; los omnívoros puen alimentase de vexetales, de carne o de les dos coses. Puntu. La diferencia ta nel sistema dixestivu que procesa los nutrientes, non la forma de mazcar.

D'esti mou, ye herbívoru un saltapraos, ye herbívora una pumarina y ye herbívoru un coneyu. La forma de les sos caxaes ye estremada dafechu magar la so condición d'herbívoros y ta adautada a garrar l'alimentu lo meyor posible, unu curtiando cachinos pequeños de yerba, otra furando cola so proboscis el nectar de les flores, y l'otru raspiando frutos y raíces. Comparten, sicasí, el mou de garrar nutrientes.

Un animal carnívoru nun ye'l que caza herbívoros, sinón el que s'alimenta namás de texíu d'otros vertebraos o invertebraos. Un animal insectívoru ye carnívoru y un animal carroñeru tamién. Ha entendese, entós, l'abonda bayura de formes conductuales y morfolóxiques que vamos atopar embaxo d'esti cartelu, dende l'araña al aigla y al tiburón. Ha decatase de lo estremao de la boca d'estos grupos d'animales, con munches carauterístiques que ruempen les falses xeneralidaes d'esi cuadru.

c) Dende'l puntu de vista evolutivu, l'homo sapiens ye un animal omnívoru, adautau conductual y fisiolóxicamente a garrar alimentu tanto de vexetales como de carne al traviés de patrones de conducta recolectores, cazadores y carroñeros. Ye falso dafechu que la conducta carnívora humana fuera namás carroñera. Talamente igual que los nuestros hermanos de rama, Pan troglodytes, Pan paniscus, Gorilla gorilla y munchos antepasaos desapaecíos, l'homo sapiens pervivió pañando frutes, raíces, tubérculos y mofu; cazando activamente insectos, páxaros, peces y otros pequeños vertebraos, sobremanera pequeños mamíferos (nel casu humanu, la evolución de la so conducta social dió col tiempu en téuniques pa cazar grandes vertebraos, sobremanera ungulaos bóvidos y équidos, en manada y gracies a ferramientes qu'esisten nel xéneru homo dende millones d'años enantes del sapiens. Nel sapiens sapiens, 200.000 años atrás, les pruebes son infinites y van dende les cadarmes fósiles, a les fleches y llances qu'usaben, y hasta los dibuxos de les téuniques de caza qu'esos mesmos güelos nos dexaron per miles de cueves de tol globu. Nun ser quien a imaxinar dalgo tan real como un grupu de sapiens cazando un xabalí o un robecu namás pue esplicase na inorancia); y comiendo restos d'otros animales muertos. Negar la realidá d'esta conducta alimenticia y el so pesu na herencia xenética y social qu'heredamos ye anticientífico. Esa ye la manera pela que l'home pervivió, ye lo que tresmitió y heredó xenéticamente al pervivir, y ye lo que lu mete nel caxón del omnívoru, non la forma del dentame.

d) L'analís del dentame humanu como herbívoru ye falsu dafechu. Con una mirada nel espeyu descubrirá que'l so dentame tien 10 pieces (4 Caniles y 6 premolares) aguyaes en punta pa tarazar y esfelpeyar texíu (carnívoru). Amás, hai 8 molares (10 coles mueles del xuiciu) pa frayar y mazcar la comida enantes de tragalo (herbívoru) y 8 incisivos pa curtiar y rucar texíu (atópense n'herbívoros fruxívoros, carnívoros y omnívoros). Una caxada conformada pola herencia de miles d'años superviviendo col so usu y na que la esistencia de "pieces carnívores" ye más que granible.

Pela otra banda, esisten delles carauterístiques del herbívoru que nun apaecen nel ser humanu: por exemplu, nun se rumia la comida (nun s'arroxa la comida semidixerío na boca pa volver a mazcalo; nun se mazca la comida llateralmente; l'aparatu dixestivu humanu ye igual que'l de los mamíferos carnívoros y sólo tien un estómagu, nun tien les otres tres cavidaes dixestives del rumiante) y, al contrario del herbívoru, el ser humanu nun tien flora intestinal que-y dexe dixerir y metabolizar material vexetal como la celulosa.

El ser humanu carauterízase amás por tener una conducta teunolóxica alimentaria básica que lu estrema del restu d'animales: el cocináu. Preparar, quemar, ferver y afumar l'alimentu permíte-y al ser humanu camudar la so composición química del mesmu pa dixerilu, la so dureza y tastu pa mazcalu, lo que camuda tamién la rellación dentame-comida. Yá nun xinta les coses na mesma forma que tán na natura, poro la caxada nun tien por qué tar adautao a esa forma.

e) La defensa evolutiva del veganismu (o seya, el defendelo como la verdadera conducta alimenticia que se heredó de los antepasaos y pa la que ta adautáu'l cuerpu humanu) nun ye posible. Pela contra, la defensa ética y la teunolóxica yelo.

Y digo que nun ye posible porque lo que ye seguro ye que l'home nun ta evolutivamente diseñáu pa garrar dellos nutrientes sólo de fontes vexetales y darréu mercar na tienda complementos dietéticos, fechos artificialmente en llaboratoriu, pa nun amalinar hasta morrer ensin el calciu, yodo, vitamina B12, D, etc., que necesita l'organismu.

Nun entienda vusté que refugo'l vexetarismu nin el veganismu. Facer una defensa de la posibilidá teunolóxica de caltener una dieta vegana estricta y sana dafechu, paezme anguaño perfeutamente posible (eso sí, sólo embaxo ciertes situaciones socioeconómiques privilexaes propies d'un mundu ricu). Sofitar el veganismu en cuestiones étiques paezme respetable y poderoso. Señálo-y, namás, que cayer na evolución-ficción ye un error que namás pue minar esti valoratible discursu.

Hai un esfuerciu de xuntanza que se llama UNA, ficierase meyor o pior la verda ye que quien quier xuntase y atropar fueces ta na UNA, quien quier seguir mirandose l'embligu ta n'Andecha Astur.

Ye Asturies. O desapaecer dafechu.

Con too, tovía vemos ehí somorguiáu l'antropocentrismu de dixebrar al ser humanu de "los animales" -como si l'home nun fuere un animal más-, dalgo que nunca nun ficieron nel budismu: pa ellos, too son estayes del mesmu espoxigar espiritual, reencarnación tres reencarnación. Poro, tola vida ye sagrao (*). Ye d'esa dixebra irreal de la que surde'l sentimientu bilorderu de diferencia y, asina mesmo, de superioridá.

Cuánto ganaríemos si daveres entendiéremos que'l ser humanu nun ye más qu'otru animal. O, meyor dicho, si nun dexáremos que la mentira contraria tuviere categoría de norma moral pseudocientífica nes nuestres sociedaes.

Casi me presta más la solución que vien nel prósimu capítulu, escritu pol so padawan Nietzsche (xeniu que, por cierto, lladiu, finó d'alloriar cuando vió como-y daben de cibiellazos xabaces a un caballu de xarré en metá de la cai y, al engarrase por ello col dueñu, amorió. Nun dexa de ser mui simbólico que fuere esi fechu, y non otru, el que lu fizo alloñase del mundu pa siempre. La sociedá de la dómina, claro, fizo la gran risión col asuntu: pintaben a Friedrich como un probín besuquiando caballos pela cai...).

---------------------------
(*) Falamos d'una filosofía espardida dende l'Indo bien tiempu enantes qu'apaecieren les relixones "del llibru". Un conocimientu que ye tan vieyu como los montes pero que sigue tapecíu en medio mundu...