Evidente. 96,5%
Siempre me sosprendio la afirmación de que'l ser humanu yera, por ñaturaleza, carnívoru, un cazador.
Imaxinando la escena de un probe homo sapiens, al ñatural, delantre d'un xabalí o un rebecu, la única solución viable que ye afilar les parafuses, galmiar, correr a galmos, esnalar,.... o como quiera dicise.
Claro qu'a lo llargo la hestoria l'home alimentose de cadabres d'otros animales, pero tamién lo fixo de seres de la so especie, la fame estrema fae estes coses. L'antropofaxia ye dalgo, anguañu, dafechamente aborrecible, pero n'otres dómines, non tan llonxanes, yera dalgo sistematico, yera por necesidá, dexar perder una cantidá tan apreciable de proteines yera una llocura.
Tamos equí, nel sieglu XXI, y yá nun se comen los cadabres de los familiares o coyacios, pero inda siguimos cola doblemente aborrecible zuna de comer animales non humanos.
Agora nun tenemos que salir durante hores o díis a la gueta d'alimentu, a 10 minutos to ca hai un supermencáu y nél nun hai mas qu'esbillar ente dos alternatives: escoyer trozos d'animales muertos y caltener o non.
N'esti cuadru pue vese como l'humanu coincide en 18 ocasiones colos animales herbívoros y n'una podría tar nes tres categoríes. Poro, pue dicise que'l humanu yen'un 96,5% herbívoru.
Esbilla
del.icio.us
Siguiré comiendo chuletones y chorizu, pero... mui interesante
Jesusito | 30-09-2009 - 12:42:21 GMT 1 #
Y como tu hai munchos que siguirán nes sos trece, anque-yos amoses tolos datos del mundiu. L'arguyu.
Particularmente esfruto muncho mas comiendo agora que cuando me llantaba un picadiellu o'l garapiellu de coraes que tocare comer.
Los veganos nun vivimos solo d'ensaladines, yo casi nun como. Hai ingredientes perinteresantes que descubri al dexar de consumir animales: tempe, seitan, tahini,...
Pero esto ye lo qu'hai.
Gracies pola to visita.
VenerablePerru | 30-09-2009 - 13:50:31 GMT 1 #
Esti artículu d'evolución-ficción afítase n'abondos mitos falsos que nun deberíen esistir nun debate científicu medio seriu:
a) La función nun fai el muérganu. Non, Lamarck equivocóse dafechu y la dieta nun fai la morfoloxía dental. Son los individuos más adautaos conductual y fisiolóxicamente al so mediu ambiente los que tresmiten los xenes, dalgo que ye radicalmente distinto. Asina, son omnívoros dafechu animales con muérganos mazcadores tan estremaos como la pega (ave con picu y ensin dentame), los aguarones (dentame roedor con paletos hipertrofiaos), l'osu (dentame carnívoru con caniles hipertrofiaos), el gochu (dentame amestáu, con caniles y mueles) o l'home (dentame amestáu, con caniles y mueles).
Proponer que la forma del dentame ye paralela o que caltién una rellación causal cola condición de herbívoru/carnívoru/omnívoru ye una falacia. Toos esos animales pervivieron porque'l so organismu ta adautau dafechu (conductual y fisiolóxicamente) a les condiciones del so ñeru biolóxicu, lo qu'acarreta delles conductes alimentaries y dixestives abondo más complexes.
b) La dixebra ente animales herbívoros, carnívoros y omnívoros ye clara y abásase na posibilidá de dixestión. Asina, los herbívoros namás puen garrar los nutrientes de vexetales; los carnívoros namás puen garrar los nutrientes de texíu d'otros animales; los omnívoros puen alimentase de vexetales, de carne o de les dos coses. Puntu. La diferencia ta nel sistema dixestivu que procesa los nutrientes, non la forma de mazcar.
D'esti mou, ye herbívoru un saltapraos, ye herbívora una pumarina y ye herbívoru un coneyu. La forma de les sos caxaes ye estremada dafechu magar la so condición d'herbívoros y ta adautada a garrar l'alimentu lo meyor posible, unu curtiando cachinos pequeños de yerba, otra furando cola so proboscis el nectar de les flores, y l'otru raspiando frutos y raíces. Comparten, sicasí, el mou de garrar nutrientes.
Un animal carnívoru nun ye'l que caza herbívoros, sinón el que s'alimenta namás de texíu d'otros vertebraos o invertebraos. Un animal insectívoru ye carnívoru y un animal carroñeru tamién. Ha entendese, entós, l'abonda bayura de formes conductuales y morfolóxiques que vamos atopar embaxo d'esti cartelu, dende l'araña al aigla y al tiburón. Ha decatase de lo estremao de la boca d'estos grupos d'animales, con munches carauterístiques que ruempen les falses xeneralidaes d'esi cuadru.
c) Dende'l puntu de vista evolutivu, l'homo sapiens ye un animal omnívoru, adautau conductual y fisiolóxicamente a garrar alimentu tanto de vexetales como de carne al traviés de patrones de conducta recolectores, cazadores y carroñeros. Ye falso dafechu que la conducta carnívora humana fuera namás carroñera. Talamente igual que los nuestros hermanos de rama, Pan troglodytes, Pan paniscus, Gorilla gorilla y munchos antepasaos desapaecíos, l'homo sapiens pervivió pañando frutes, raíces, tubérculos y mofu; cazando activamente insectos, páxaros, peces y otros pequeños vertebraos, sobremanera pequeños mamíferos (nel casu humanu, la evolución de la so conducta social dió col tiempu en téuniques pa cazar grandes vertebraos, sobremanera ungulaos bóvidos y équidos, en manada y gracies a ferramientes qu'esisten nel xéneru homo dende millones d'años enantes del sapiens. Nel sapiens sapiens, 200.000 años atrás, les pruebes son infinites y van dende les cadarmes fósiles, a les fleches y llances qu'usaben, y hasta los dibuxos de les téuniques de caza qu'esos mesmos güelos nos dexaron per miles de cueves de tol globu. Nun ser quien a imaxinar dalgo tan real como un grupu de sapiens cazando un xabalí o un robecu namás pue esplicase na inorancia); y comiendo restos d'otros animales muertos. Negar la realidá d'esta conducta alimenticia y el so pesu na herencia xenética y social qu'heredamos ye anticientífico. Esa ye la manera pela que l'home pervivió, ye lo que tresmitió y heredó xenéticamente al pervivir, y ye lo que lu mete nel caxón del omnívoru, non la forma del dentame.
d) L'analís del dentame humanu como herbívoru ye falsu dafechu. Con una mirada nel espeyu descubrirá que'l so dentame tien 10 pieces (4 Caniles y 6 premolares) aguyaes en punta pa tarazar y esfelpeyar texíu (carnívoru). Amás, hai 8 molares (10 coles mueles del xuiciu) pa frayar y mazcar la comida enantes de tragalo (herbívoru) y 8 incisivos pa curtiar y rucar texíu (atópense n'herbívoros fruxívoros, carnívoros y omnívoros). Una caxada conformada pola herencia de miles d'años superviviendo col so usu y na que la esistencia de "pieces carnívores" ye más que granible.
Pela otra banda, esisten delles carauterístiques del herbívoru que nun apaecen nel ser humanu: por exemplu, nun se rumia la comida (nun s'arroxa la comida semidixerío na boca pa volver a mazcalo; nun se mazca la comida llateralmente; l'aparatu dixestivu humanu ye igual que'l de los mamíferos carnívoros y sólo tien un estómagu, nun tien les otres tres cavidaes dixestives del rumiante) y, al contrario del herbívoru, el ser humanu nun tien flora intestinal que-y dexe dixerir y metabolizar material vexetal como la celulosa.
El ser humanu carauterízase amás por tener una conducta teunolóxica alimentaria básica que lu estrema del restu d'animales: el cocináu. Preparar, quemar, ferver y afumar l'alimentu permíte-y al ser humanu camudar la so composición química del mesmu pa dixerilu, la so dureza y tastu pa mazcalu, lo que camuda tamién la rellación dentame-comida. Yá nun xinta les coses na mesma forma que tán na natura, poro la caxada nun tien por qué tar adautao a esa forma.
e) La defensa evolutiva del veganismu (o seya, el defendelo como la verdadera conducta alimenticia que se heredó de los antepasaos y pa la que ta adautáu'l cuerpu humanu) nun ye posible. Pela contra, la defensa ética y la teunolóxica yelo.
Y digo que nun ye posible porque lo que ye seguro ye que l'home nun ta evolutivamente diseñáu pa garrar dellos nutrientes sólo de fontes vexetales y darréu mercar na tienda complementos dietéticos, fechos artificialmente en llaboratoriu, pa nun amalinar hasta morrer ensin el calciu, yodo, vitamina B12, D, etc., que necesita l'organismu.
Nun entienda vusté que refugo'l vexetarismu nin el veganismu. Facer una defensa de la posibilidá teunolóxica de caltener una dieta vegana estricta y sana dafechu, paezme anguaño perfeutamente posible (eso sí, sólo embaxo ciertes situaciones socioeconómiques privilexaes propies d'un mundu ricu). Sofitar el veganismu en cuestiones étiques paezme respetable y poderoso. Señálo-y, namás, que cayer na evolución-ficción ye un error que namás pue minar esti valoratible discursu.
S | 04-10-2009 - 12:46:46 GMT 1 #
Agradezco sinceramente'l so comentariu, veolu bien estructuráu y sabiendo de lo que fala. Poro, teo de matizar delles coses.
Esta bitácora ta empobinada a refugar especismu xustificando'l veganismu abolicionista, escontra del regulacionista y bienestarista, como'l camín mas coherente y directu pa meyorar l'actitú y el llugar del ser humanu n'esti planeta. No cimero d'esta agumentación ta la cuestión ética, con too'l procuru que merecen los seres qu'esperimenten esperiencies subxetives, subrayabdolo y dixebrandolo d'aquellos otros seres, casu de les plantes, que podriemos nomar “dalgo vivo” en llugar de “daquien vivo” como nel casu de los animales.
Amás argumentos, como puea ser l'ecolóxicu, salú,..., son efectos secundarios positivos pa ún mesmu y pal mundiu en xeneral. Se que la xustificación d'estos otros razonamientos ye mas cuestionable pola infinita cantidá de particularidaes que puen dase, pero aun asina son enforma respetables, y dicidí usalos pa da-y mas dinamismu al blogue faciendo y nun cayer nun alderique escomanadamente densu.
Alrodiu del evolucionismu, tamién podría añadir que los individuos más adautaos conductual y fisiolóxicamente al so mediu ambiente los que tresmiten los xenes nun ye un axioma incuestionable, dafechu, asistimos en directu como tribes perfeutamente adautaes al so mediu durante sieglos tan veindose desplazaes por otra que nun lo ta nin tien un aparente interes en talo.
Cuando se fala de herbívoros, carnívoros y omnívoros, entiendese que facemoslo de mamiferos non d'insectos nin páxaros colos que serien mas abegoses les comparaciones. Y si zarramos mas el circulu y lo facemos cola familia de los hominidos, por exemplu el gorila, vemos qu'anque tan consideraos omnivoros, basen la so alimentación n'un 99% na inxesta de frutes, brotes y fueyes. Esa imaxe d'un chimpancé metiendo un palín nun termiteru o un formmigueru nun ye estrapolable a tolos chimpances, como asocede colos humanos, cada triba desendolca unos comportamientos y unos rasgos culturales que definen la so alimentación. Dientro de los humanos podemos falar de los inuit( que nun solo s'alimenten de carne, si non que nel branu y seronda faenlo de frutos y raigaños) y nel otru estremu tan los yainistas( que dende va milenios puen considerase veganos).
Cuando dicía de lo chocante y lo desigual que se me facia la escena d'un humanu delantre d'un xabalí, destorgando la capacidá teunolóxica, refiriame al humanu ensin añadedura y el xabalí ensin añadedura, la mio inorancia ye considerable, pero aporto a conocer les pintures rupestres nes que sale un paisanín llanzando-y daqué a otru animal.
L'home pue considerase omnivoru, esto nun quier dicir que deba alimentase de carnes y vexetales, si non que tien la posiblilidá de alimentase de vexetales y/o carnes. Y al mio entender ye que podemos tomar cualquier cosa siempre que seya ocasional, l'exemplu ta nes drogues, pues tomar la droga mas dañina de toes siempre que nun garres el vezu, el cuepu va ser capaz de desfacese del venenu en cuestión.
Y finando.
“Y digo que nun ye posible porque lo que ye seguro ye que l'home nun ta evolutivamente diseñáu pa garrar dellos nutrientes sólo de fontes vexetales y darréu mercar na tienda complementos dietéticos, fechos artificialmente en llaboratoriu, pa nun amalinar hasta morrer ensin el calciu, yodo, vitamina B12, D, etc., que necesita l'organismu.”
Esto nun ye asina, va años que faigo analitiques y pueo dicir que toes les variables tan dientru la normalidá. Calciu(sesamu, figos secos, almendres, brócoli,...), yodu( verdures verdes, cebolles, ocles,...), vitamina D(rayos solares), Vitamina B12( bebida de soya enriquecida, cereales enriquecios,...). Si ye verdá que la B12 ye un casu mas problematicu, ye l'únicu que hai que tener especial procuru. Pa evitar problemes tomo 1 pasteillina selmanal de 1.000 microgramos. Esto nun quita valor, nun ye nada nuevo que el sal te yodau, l'augua lleve cloru, llechi con calciu y desnatada, fluor na pasta de dientes, conservantes,.... Amás a les persones mayores de 50 años, anque coman carne, encamientase-yos que tomen suplementos de cobalamina(b12), yá que disminuye la capacidá de absorción.
El veganismu ye dafechamente viable y encamentable anguañu, tantu n'una ciudá como nun pueblu, esto ye lo que real mente importa.
Espero que quedare mas nidio.
Un suludu.
VenerablePerru | 04-10-2009 - 20:06:06 GMT 1 #
Hoy fui a comprar a la tienda china que me dijisteis,estaba muy bien de precio la verdad,compre tofu de todos los tipos.
te acuerdas del video de peta para la superbowl?pues bien el segundo va a 80.000 euros x 30=2.400.000 euros=en pesetas,espera que saco la calculadora...=
399.264.000,total 400 millones de las antiguas pesetas por esto.
http://www.youtube.com/watch?v=yNEqHF7KhRo
sergio | 04-10-2009 - 23:51:17 GMT 1 #
Si, el preciu ta enforma bien solo que, si entramos nel apasionante mundiu de la ecoloxía,h.e,h.e,..., nun podemos dicir que les coses que venden n'esti sitiu lo seyan.
Y lo de Peta ye terrible. Pero paez que-yos va per bien el negociu, yá que si puen gsatase 2,4 millones...
VenerablePerru | 05-10-2009 - 13:58:52 GMT 1 #