VenerablePerru

Orixen:

La berenxena ye usada na India va mas de 4.000 años. Aportó a la peninsula Hiberica na Edá Media traida polos comerciantes árabes.

Propiedaes:

Esta hortaliza ye encamentable pa reducir el colesterol, meyora la circulación, previen la artereoscleroisis, meyora la absorción de grases, llaxante, diurética y vien bien pa poner sobre les amburadures.

Nutrición:

Tien un baxu aporte enerxéticu

Por cada 100g y cruda

Hidratos de carbonu: 2,7g

Proteines:1,2g

Calciu:9mg

Fierru:0,24mg

Potasiu:230mg

Fosforu:25mg

Vitamina C:2.2mg

B3:0,6mg

Receta paté de berenxena:

INGREDIENTES:

• 1 berenxena
• ½ cebolla
• 2 dientes d’ayu
• 1 llimón
• Aceite d’oliva, perexíl, comín y sal

ELLABORACIÓN:

1. Arrincar y trociar la berenxena y la cebolla.
2. Entamar friendo la cebolla y darréu la berenxena.
3. Entemecer tolos ingredientes nun recipiente aparte.
4. Batimos too fasta que garre una consistencia cremosa.

Anque a vegaes paté y foie gras son usaos como sinónimos, tienen una serie de sutiles diferencies tanto na ellaboración coma na composición.

Foie gras, en frances "fégadu grasu", ye una hipertrofia del fégadu pol tipu d'alimentación de, principalmente, gansu, ocla o coríu.

El paté ta fercho de coraes cárniques nel que so ingrediente clave ye'l fégadu(anque nun tien porque ser el mas abundante), pero tamién caltién carne de mas animales, llechi, fariña, aditivos y especies.

Pa llograr el preciáu foie gras, en les granxes, inmovilizase l'ave y sobrealimentase pa que'l muerganu algame´l so másimu desendolcu.

Tamien hai unes diferencies nutritives apreciables, el foie gras tien mas grasa, el triple de colesterol y el doble de fierru que'l paté. Ye consumíu en almuerzos y meriendes infantiles.

Que curiosos y guapos eufemismos, non? Paez un procesu tan pacetible y ñatural como saca-y el xugu a una naranxa.

Dexuru que pa munchos el procesu pa facer foie gras ye dalgo conocío, pero prestame insistir en ciertes evidencies, nun seya que mos avecemos a la inxusticia y finemos por tomala como inevitable.

L'ave en cuestion, pongamos un coriu, ta encerrada nuna mínima xaula na que, lliteralmente, nun pue nin xirase nin espurrir les esnales, pensao pa facilitar el procesu de sobrealimentacion que darase varies vegaes al díi.

Fincase-y un tubu metálicu de unos 20-30 centimetros nel gargüelu fasta apotar al butiellu. Nun cuesta muncho pescaniar lo traumático que pue resultar esto. Pese les torgues que-y ponen al coríu, brega por llibrase d'esi tubu, coles consecuentes voltures, sensación d'afogu, feries, infecciones,  nel que movese y alendar faese un duelgu pol sobredimensionamientu del fégadu. Resulta normal qu'a lo llargo d'esta sobrealimentación muerran en pasamentu.

Una vegada algamau'l oxetivu: enfermar al animal por esteatosis hepática. El fégadu faese 10 vegaes mas grande de lo normal, y pasa de pesar 50g a 300g.

Ye como si en comparanza col fegadu  humanu pasare de pesar 1,5kg avezau a 9kg.

A la manzorga de la semeya el fégadu normal d'un coríu, a la mandrecha el fégadu de foie gras(fonte: Stop Force Feeding).

Por mui esquisito que resulte’l so tastu nunca nun pagará la pena. Ye un hedonismu de lo mas egoista y sádico buscar el placer nel sufrimientu y muerte.

Amás, hai la posibilidá de pates vexetales(de berenxena, aceitunes, champiñones,…) de lo mas prestoso.

La sensación de comer daqué colo que nun causares-y la muerte a daquien nun tien comparanza.

Nel 2.000 destapose daféchamente la nomada crisis de “les vaques lloques”, que en realidá, yá apaecieren casos dende 1.985, dexando pol camín 752 persones muertes por facer dalgo tan incoherente, escontra la ñatura,… como ye da-y carne a un herbívoru. Darreu, nel 2.003 rebrotó en Hong Kong la gripe avial, que se coló la vida de 257 animales humanos y 45 millones de non humanos . Y agora la gripe porcina amenaza con tresformase n’una pandemia.

Abultame que foi A. Eistein quien dixo: Si quies resultaos distintos, nun faigas siempre lo mesmo.

Y siempre ye’l mesmu cantar: inesperáu momento de crisis, grandes titulares, incertidumbre, alarma, descenso del consumu del elementu en cuestión, perdides económiques, llamada a la non alarma, toma de medies llamatives(cuarentenes, grandes sacrificios, merca de melecines,…), amenorgamientu de los casos, progresivu escaezu y torna a la normalidá.

Pero seguirán apilandose animales en escomanaes esplotaciones, seguirán viviendo en condiciones de llacería siendo un caldu de cultivu d’enfermedaes( anque digan pasen milenta controles, esos animales-maquina viven cuasi ensin da-yos l’aire, la lluz nin saber lo que ye corre per un prau, atrofiaos,…), esportaranlos asgaya perdayuri.

Ye pescanciable, la industria de la ganadería ye un gran negociu y nun interesa camudalu. Anguañu, esi bilordiu de la ganaderia ecolóxica ye aneudótica, y yo nun sere quien combaye nin con ella nin cola supuesta ganaderia tradicional.

Ensin arguyu, nin faciendo lleña…, mas bien con tristura, siento prestu de ser veganu.

Arthur Schopenhauer (1788-1860), foi un controvertíu y orixinal pensador alemán que, dende un discursu cenciellu, algamó lo mas fondero del ánima. Reblagó penriba del grandonismu racionalista autu  pa privilexiaos y semó, perdayuri, les sos murnies y romántiques idegues(la vida nun tien nin xacíu nin valor).

Influyíu poles tornes de clásicos budistes y hinduistes(Vedás), foi el primeru en coneutar, filosóficamente oriente y occidente.

Como camín pa fuyir del círculu de pasamentu encamentaba la contemplación, onde la voluntá apánguase, les artes son lliberadores. La música revelanos la esencia del universu meyor que la pallabra. Toi d'alcuerdu.

Los otros dos puntos de la so doctrina básense nel desenamoramientu de la vida y l'abandonu del deséu.

Un personaxe tal, que tocó tolos grandes temes, nun podía dexar de falar d'un de los temes que mas m'aflixen: los dreechos de los animales(non humanos).

I

L'home fixo de la Tierra un infiernu pa los animales.

II

La compasión polos animales ta intimamente coneutada colo bondura de carauter, y dafechamente pue dicise que'l que ye cruel colos animales nun pue ser bona persona.

III

Los homes nun deben compasion a los animales, sinon xusticia.

IV

Nin el mundiu ye dalgo farfullao pal nuesu usu, nin los animales son un productu de fábrica pal mesmu.

Llercia, medrana, mieu, apulmonamientu, esmolición, tristura, coruxía, murnia,... espeya esti güeyu tan aflixíu. Denguna cualidá d'esperanza nel finxu'l cielu.

Esti ye’l mirar d’un d’esos caballos puros de sangre, un PRE( Pura Raza Española), xustu enante d’entrar al so espectáculu de movimientos antinaturales, reblados y saltos pal preste de los domadores y aficionaos.

Esta semeya foi tomada nel Sacab, salón andaluz del caballu de pura raza española, nel pasáu mes de marzu en Coín(Málaga).

Hai quien ye capaz de xustificar cualquier cosa, fasta l’asesinatu mas premeditáu y cruel.

Añu tres añu, al entamar la primavera, apaecen nos telediarios y periódicos de too'l mundiu imáxenes de paisaxes ñevaos manchaos de roxu pel sangre d’una foca.

Fasta la persona mas insensible indignase cola impunidá cola que 338.200 d’estos mamíferos seran mataos esti añu.

¿Qué espirica l’asesín pa xustificase?

Los sos argumentos son igual de frios y d'afilaos que'l picu col que-y remachará a la tiesta de la foca:

Ye una actividá con un inportante valor económicu pa la xente del llugar, xenera 35mlls d’euros anualmente. 6.000 families viven d’isti mou de vida tradicional.

Basámonos nos pricipios de conservación y precaución, sofitándonos en criterios científicos teniendo en cuenta múltiples variables a la hora de fixar el númberu de foques que sera caciaes esta temporada. Amás, la población d’estos mamíferos marinos ta llonxe de tar en peligru, tenemos censaes 5,5mlls y ca añu ñaz 1 millón mas. Nos somos los mas interesaos nel caltenimientu d’esta formosa especie que tantu apreciamos.

Tamién ye perimportante el llabor científicu y la fondera investigación que tenemos n’esti proyeutu. Consiguense combustibles, escelentes texidos, una fonte inmeyorable d’omega 3 y, les caberes investigaciones feches demuestren, que les válvules de corazón de les foques de Groenlandia  son meyores ques les utilizaes anguañu nos tresplantes cardíacos.

Y pa finar dicir que l’imaxe que los grupos ecoloxistes tan vendiendo d’una cría de foca de pelu blanco ye mentira, la so cacia ta torgada dende l’añu 1.987. Tenemos un fonderu procuru por que estos animales nun esmolezan nin sufran, tenemos un protocolu de 3 pasos a siguir polos cazadores: aturdimientu/sacrificiu, perdida de conciencia y desangrau.

Estes podrien ser les pallabres que espetaria cualquier responsable del gobiernu canadiense. Y daquien que pudiere sentir esto quedariase tranquilu y seguru de que les coses tan faciendose bien.

Nada mas estremao de la realidá. Esta estratexia demagoga ye perconocía. Siempre remitiendose a les familias que vivien de la masacre, el control de población y los beneficios enonómico/teunolóxicos que salen de la matanza.

En Newfoundland, Península del Llabrador, na costa noreste de Canadá, nel Atlánticu norte, hai unes 500.000 persones, d’elles nada mas l’1% vive de la cacia de foques. Y anque viviere el 99%  de la xente del territoriu en cuestion, nun xustificaría un res.

Un equipu independiente de veterinarios demostró que mas del 40% de les foques yeren esfollaes tando vives. Y nel 42% de los casos los sos daños celebrales nun yeren suficientes nun solo pan nun-yos causar la muerte, si non nin pa tar inconscientes.

Nel 96,6% los casos nun se respeta la edá llegal de cacia. El 10% son recien ñacies.

Tres esti negociu ta industria de la pelleya de  paises como Noruega, China y Xapon( casi los mesmos que nel casu les ballenes), empreses de dietética y afrodisiacos.

Pasinos: Ye un negociu sangrientu y ta nidio que tien de finar. Declaro el controvertíu Vladimir Putin, al anunciar la fin de la cacia de foques en Rusia. Amas, tan camudandose les rutes maritimes pa evitar que los grandes buques puean estripar los llugares onde tan les cries llactantes.

La embaxada canadiense:

http://www.international.gc.ca/missions/spain-espagne/offices-bureaux/menu-spa.asp

La vida del salmón ta enllena d’épica. Tous conocemos el trescurrir de la so vida, como ñaz nes dulces augues d’un ríu de les que nunca nun escaecerá’l so tastu y arume. El ríu faese-y pequeñu y tien de migrar al gran mar onde medrar, reproducise,.... vivir. Col tiempu, una fuercia enraigañada en sos xenes failu tornar a les augues onde lu tuvieren sos pas(o los encargaos de repoblación lu dexaren, anque esto seya menos romanticono). Pel camín a ca atoparase con otros pexes que lu trataren de llocu por querer xubir la corriente, reblagar torga tres torga nada mas pol fechu de tener la so descendecia nel so amáu ríu.

Esta hestoria ye tarazada de sópitu pol friu anzuelu d’un lladín cazador de pexes. Fina frustráu, ensin saber que’l so cuerpu nun va ser alimentu pa esi pescador, va ser subastáu al postor mas cobiciosu, vendíu y revendíu, oxetu d’especulación y espeutáculu postmortem en dalgún restaurante al que-y dará prestixiu.

G.A.R. pescó’l campanu, será la fazaña de la so vida. Contará milenta vegaes la gloriosa llucha de 40 minutos que tuvo con esi salmón fema nel pozu de Puente Quinzanes. Guardará con procuru los recortes de periódicu nos que sal calteniendo'l cadabre de 10 quilos. Invertirá los 8.500€ en tapecer furaquinos. Y toes eses coses…

Cuando nun ye'l llobu que mata'l ganao, ye'l raposu coles pites, si non el xabalí foza y estropia-y el prau al paisanu, l'osu cafia al bonazu del cazador,… Un camín pa finar col problema ye desaniciar con toos y crear animales al nuesu ciñu. Animales guapos, de colorinos, qu'adornen, a los que poder afalagar nel llombu y cuando nos fartuquemos d’ellos guardalos nuna caxa nel trasteru.

Agora, a la llista hai que xunci-y el topu, esi mamíferu intraterrestre que tien por vezu royer raigaños. Paez que medraron enforma y tan estragazando munches pumares.

La solución: finar con ellos de la forma mas rapida y barata posible. Escartáu'l venenu, yá que daquién piscanció que tien peligru pala cadena trófica, y ente fesoriazu y fesoriazu, SERIDA( Serviciu Rexional d'Investigación y Desendolcu Agroalimentariu), ta a la gueta soluciones. Atoparan dalgún “Frenadol” qu'apangue los sintomes de la enfermedá: tranpes o dalgún aparatu d’ultrasonios. Pero cuando hai bayura de dalguna especie ye porque dalgo ta asocediendo. Si esposigaron ensin torga, a lo meyor, ye porque menguaron los sos depredadores: melandru, lliria, raposu, curuxa, carabu,… y l'home. L'home tamién menguó nel campu, esi tan maníu equilibriu ta perdiu. Los praos tan descuidaos, escaecios; la ñatura torna al so sítiu y siguira la historia, nada nuevo.

Un chimpancé de 30 años nomáu Santino, nel zoolóxicu de Furuvik en Suecia tien la zuna de llanzar piedres previamente afilaes a los visitantes que s’alluguen a les sos llendes.

Esti fechu ta faciendo pensar enforma a los científicos cognitivos. Abulta-yos qu’estos morriyazos espeyen una planificación, una visión complexa y abstrauta del futuru. Al asoceder con antelación, dir a la gueta d'elles, ser escoyies y afilaes demuestra que nun ye dalgo espontáneo frutu d’una necesidá del momentu, ye dalgo con xacíu.

Hai quien puea manca-y saber que’l home nun ye l’únicu animal en nada, quiciabes ye’l únicu que se considera únicu y teo les mios duldes.

Yá seya una necesidá presente o futura la de Santino, la de so ye una necesidá de llibertá, de desendolcar los sos intereses como individuu que ye. Azotar eses piedres ye dalgo que fadríemos toos al sentinos agüeyaos y apolmonaos nun llugar que nin ye’l tuyu nin quies que seya.

Pa min  ye un héroe.

La tauromaquia ye, cenciellamente, un bizarre espeutáculu nel que los sos aficionaos esfruten viendo como un inocente, condergau a muerte dende'l so ñacimientu, ye humilláu y torturáu por un refináu verdugu fasta’l so caberu aliendu.. Esta actividá, que en condiciones ñaturales, col desendolcu d’una sociedá que pretendi ser civilizada, taría estinta va sieglos, ye caltenida con procuru( a base de subvenciones) pal beneficiu d’una mínima parte de la población.

El PP, comu partíu conservador, ye un nidiu sofitu de la tauromaquia; el PSOE esquitando les truñies con un discursu medidamente ambiguu, fae que les iniciatives polítiques, mas agora que les prioridaes son otres, seyan nules.

Finar coles corrides ye tan cenciello como querelo y manifestalo. Esti ye’l casu de la plataforma www.prou.cat qu’al tavies d’una Iniciativa Llexislativa Popular(IPL) obliguen a los sos diputaos del Parlament de Catalunya a aldericar sobre l’abolición de les corrides de toros. En 120 hai de recoyer 50.000 firmes, a díi de güei, faltando 57, díis hai 93.012.

Mientres el mundiu taurinu sigue alimentandose de lo único que pue: creando titulares na prensa rosa y na sección d’espeutáculos al llau de los “reality shows”, non nel apartau cultural.

Ye’l casu de la torna de les medallas de belles artes. Al paecer a Paco Camino y José Tomás( lo único respetable d’isti… ye que ye republicanu y nunca nun-y brinda un güe al Rei) nun-yos presto un res que condecoraren al mediáticu Francisco Rivera Ordóñez, al considerarlo un desprestixiu pal arte que tantu amen.

El Ministeriu de Cultura valora na mesma midia a quien dedico la so vida a pintar cuadros, dirixir pelicules, sacar semeyes, escribir o matar gües.

L'únicu toreru condecorable: toreru montacargues.