VenerablePerru

La redolada del Himalaya, mayoritáriamente en Nepal y en menor midida n'India y Tibet ,ye l'hábitat del pueblu sherpa.

Como tien asocedío en munchos otros paises el mou de vida tradicional, n'esti casu, taba basáu na agricultura, pastoréu de yaks y el comerciu; dexó pasu a la industria turística. Esta tresformación desendolcose na segunda mitá del sieglu pasáu cuando entamaron a aportar alpinistes cola agucia de algamar la cimera mas alta d'esti planeta.

Agora, yá ta cruciáu'l puntu de non retornu, la dependencia del turismu pa Nepal ye tan importante que yá nun serien a vivir ensín él.

Na temporada alta unos 700.000 visitantes anden pela zona y, d'ellos, 30.000 intentaran xubir. Esto causa un impautu ambiental innegable. Tonelaes de tou tipu de basoria pue atopase na sienda que xubi fasta la cimera: restos de comida, envases, documentos, aparatos electrónicos, melecines y 188 cadabres de montañeros.

El propiu Edmund Hillary encamentaba-y al gobiernu nepalés que dexare descansar la montaña unos años. Pero los mas de 50.000€ que tien que pagar cada equipu de 7 esguiladores ye razón suficiente pa caltener el circu funcionando. Amás, cada sherpa qu'aporta al oxetivu cobra unos 1.800€ por 60 díis de trabayu. Esto ye muncho dineru teniendo en cuenta que la renta per capita de Nepal ye de unos 1.000€.

En cuantes l'alimentación del Pais Sherpa ta fonderamente marcada pol mayoritariu budismu tibetanu o lamaista qu'impera. Los budistes tienen especial considereción pa colos seres sintientes, esto tien la fin de desendolcar l'amor y la compasión como fontes de felicidá. Lo qu'implica nun matar a dengún animal. Poro, l'alimentación sherpa tien como pilar la patata y la cebada que complementen con llechi y quesu de yak.

La imaxe d'un sherpa ye la d'un paisanín trabaú y brengosu, que carreta coles mochilones de los occidentales. Per otru llau tala imaxe que se tien d'un vexetarianu, ye la d'un ser escoloríu y flacu. Frañendo tópicos.

Nes lleis romanes había una que castigaba al reu a muerte cola espada nel sable del circu, esta nomábase ad gladium o ad ludum.

Los gladiadores yeren esclavos, prisioneros de guerra o condergaos por dalgún delitu, anque tamién taben los que diben a los Ludi(escules d'entrenamientu) col únicu xacíu de facese famosos.

Na llucha cola espada teníen la oportunidá de recobrar la so llibertá, algamar prestixiu o una considerable posición económica. El preciu yera perder la vida, vida d'esclavu, polo xeneral. Poro, el riesgu pagaba la pena.

Los gladiadores yeren escoyios pola so constitución física, les sos habilidaes na llucha y ferocidá. Quiciabes sosprenda saber que la so dieta yera vexetariana. Según un estudiu fechu por paleoantropólogos valiendose de la técnica d'Analís Microelemental, que por mediu de fragmentos de güesos determina lo qu'un ser humanu comió durante la so vida.

El doctor Karl Grosschmidt, como miembru d'Austrian Archaeological Institute y del Institutu d'Histoloxia y Embrioloxía de la Universidá de Viena, afirmó:"Los test realizaos en fragmentos de güesos de les cadarmes de cerca de 70 gladiadores vienen a probar qu'estos comíen básicamente cebada, xudies y fruta seca".

"Esta dieta ye espartana, pero confería a los gladiadores una gran cantidá d'enerxía, xenerando a la vegada un importante sobrepesu". Esta dieta valia-yos p'algamar una gran masa muscular que servia-yos como escudu ñatural escontra les fonderes feries que tendríen nos combates.

Analizaronse les cadarmes de dos tipos de gladiadores, mirmos y retiraii. Aportaron a reconocese nueve tipos de gladiadores según la so vestimenta y les armes que llevaben. Los mirmos yeren en so mayoría de Galia y carauterizabense por usar un cascu con un dibuxu d'un pexe(Myrmo en llatín), un llargu escudu rectangular y armes d'orixe galu. Los retiraii llevaben una rede, tridente y puñal.

Únicamente salien d'esta estricta dieta nes escesives cenes previes al espeutáculu nel sable, yá que podía ser el caberu díi de les sos vides. Equí, xuntu a les autoridaes llocales, esfrutaben de tou tipu de placeres.

Lord Stern, foi vicepresidente primeru del Bancu Mundia(00-03), ye catedráticu en London School of Economics and Political Science y dende'l 2.005 foi nomáu por Gordon Brown como asesor en política ambiental.

Lord Stern ta consideráu un de los mas grandes esperto en relación al cambiu climáticu, nuna entrevista nel diariu The Times, al rodiu del calentamientu global, plantegó una solución a esti fechu: que too'l planeta seya vexetarianu.

Asegura que comer carne requier un usu escomanáu d'augua y incrementa los gases d'efeutu ivernaderu. Una dieta vexetariana ye muncho meyor.

La emisión directa de metanu nes granxes de vaques y gochos ye la principal fonte de gases d'efeutu ivernaderu( el metanu ye 23 vegaes mas agresivu que'l dióxidu de carbonu).

L. Stern ye consciente de lo abegoso que ye que la xente .

camude'l so vezu de alimentición carnivoro,  pero cree que'l so cometíu ye dicir a la xente que los sos vezos de vida influyen nel cambiu climáticu y lo que comen tamién importa.

L.S. reconoz que nun pue se nomar un vexetarianu estrictu.

Son llamatives estes declaraciones viniendo d'un economista del BM, esto quier dicir que la relación cusa efeutu ye nidia. Lo que nun me sosprendio ye qu'escluyere'l términu veganismu en llugar del vexetarianismu que caltendría granxes de vaques y animales ponedores de güevos y el impautu ambiental sería mui considerable. Y como lo qu'espuso yera en terminos ecolóxico-económicos nun esperaba qu'apareciere la ética como argumentu.

Yá son munches les evidencies al respeutu, y delles vienen dende les instituciones mas altes, pero estes nun seran suficientes pal cínicu inmovilista, siempre resueltu a siguir faciendo lo que facia y echa-y la culpa a otros o a los políticos, que dexuru tienen parte, pero cada un dende'l nuesu nichu de 60-80m2 nomáu casa, onde desendolcamos gran parte de la nuesa vida, tenemos responsabilidaes y hai que pescanciales.

L.S. xúnese al estudiu fechu pola FAO y a otru que pensama nel mesmu sen diciendo: nada incrementara tantu la supervivencia na Tierra como'l pasu fasta l'alimentación vexetariana(Albert Einstein)

Entrevista completa de The Times:

http://www.timesonline.co.uk/tol/news/environment/article6891362.ece

Estudiu de la FAO "La llarga solombra del ganáu":

ftp://ftp.fao.org/docrep/fao/011/a0701s/a0701s00.pdf

_ A min la carne y el pescáu nun me daria mas dexar de comelo, pero'l quesu... _  Ye un comentariu  que sintiere munches vegaes cuando falo de veganismu. A min tamién me prestaba enforma'l quesu, mas n'Asturies que, según dicen, ta la mayor mancha quesera d'Europa.

Ye lo que vengo diciendo per esti blogue dende hai tiempu: paezme una ceguera mental, solamente, pensar n'esfrutar d'un tastiu ensin decatase del sometimientu qu'hai detras.

Pa esa xente que ta "desenganchandose" hai "sucedaneos" con testura y tastu asemeyaos al orixinal y unes propiedades nutritives perinteresantes. Pa esfrutar ensin perxudicar.

Hai abondes recetes de quesu veganu, escoyí esta por ser cenciellina

y resultona.

INGREDIENTES:

-400 ml d'augua

- 4 cuyaraes d'agar-agar en polvu o enteru

-90 gr. de frutos secos(n'esti casu, eché pistachos y pipes de xirasol)

-75 gr. de tofu

-4 cuyaraes de formientu

-xugu d'un llimón

-1cuyarada de sal

-1 cuyarada de comín

-Aceite d'oliva

-Pimentón

PREPARACIÓN:

1. Ferver l'augua col agar-agar unos 4 minutos.

2. Entemecer l'augua col agar-agar yá fervio col restu d'ingrecientes, batilo too fasta que quede una crema ensin gorollos.

3. Darréu, untes con aceite y pimentón les paredes del molde y llantar la crema

4. Cuando te frio sacalo del molde y enfrialo na nevera.

5. Hai que consumilo en 3-4 díis.

Abrir, al debalu, les puertes d'un campu de concentración enllenu de esfamiaos y enfermos seres humanos, supondría una situación abegosa tantu pa los lliberaos como pa los habitantes de la redolada. Amás d'atopase con toa una suerte de xente que considera que los lliberaos son monstruos dañinos a los qu'hai qu'esterminar dafechu.

Les posibilidaes de supervivencia son pequeñes, l'impautu grande, asina y too, el xacíu de xusticia empobinariamos a, si tenemos la posibilidá, salvar a esa xente. ¿Non?

Pues esto asocedio la madrugada del pasáu 19 d'ochobre, n'Abegondo(A Coruña). 16.500 visones( lo mesmo que nos momentos de másima llaceria d'Auschwitz I) esperimentaron, por primera vegada nes sos vides, lo que yera tar fuera de les sos ferruñentes xaules de 50x50x50, de les cuales diben a salir dientru de 6 selmares, eso si, ensin vida. Morrerien, asesinarienlos, d'una forma escomanádamente ruin: asfixaos pol fumu d'un tractor.

Ecoterrorismu, impautu ambiental, peligru de desplazamientu d'otres especies autóctones, visones agresivos.... Esto yera lo que sorrayaben los medios de comunicación. Sesgando la información, distrayendo l'atención de la razón del fechu(finar colos campos d'estermín y non gamberrismu)  y dando-y voz a los propietarios d'estes granxes de la muerte que valense d'argumentos puercos, insinceros  con tal de tapecer el so inxustificable mou de vida, que nun dexa der ser facer abrigos de lluxu a costa de vides.

Munchos morrieron polos perros, otros atropellaos y munchos otros morreran poles escopetes de los cazadores. Pero p'aquellos qu'algamen la llibertá na viesca y nel riu, anque seyan nada mas 10 de los 16.500, pagará enforma la pena, ensin dulda.

Y nin los visones son agreivos pa colos humanos( fuyiran encuantes vean un) nin l'impautu será escomanáu( va años que faense estes lliberaciones y nun hebo nada irreversible, amás los visones son territoriales y solitarios polo que l'efeutu ye menor ).

Los qu'apreten el gatillu, secuestren, torturen, negocien con vides y desfaen ecosistemes si son ecoterroristes; y estos nomense cazadores, pescadores, ganaderos, taurinos, tiendes de mascotes,...

Son noticies cícliques, cada ciertu tiempu apaecen nos periódicos y nos telediarios esperpéntiques masacres d'animales asocedies en dalguna granxa periférica: caballos, perros, pites,.... Darreu xurden pallabres de condena y refugu xunies con un fonderu pasamientu y deceición por estos comportamientos humanos. Los comentarios a les noticies enllénense de xente qu'amosa'l despreciu a esos mal nacios y espreren a que la xusticia funcione y los condergue a milenta años.

El casu que mos toca güei(anqu'esto pasó la madrugada del 11 pal 12) ye'l d'una granxa, una d'eses esplotaciones intensives, asitiada n'Urnieta,

Gipuzkoa.  2.380 coneyos fueron atopaos muertos por unes manes executores que, polo visto, conocien les instalaciones y sabien como matar a un coneyu certeramente, poro, sospechase que puea tratase d'un antiguu empleáu que quixo cobrase dalgún

tipu de venganza.

Déxase ver la figura del granxeru, víctima d'una inesperada inxusticia que dexa el so mou de vida taramingándose.

Atoparase los culpables(o non),  axusticiaranse y equí fina la hestoria.

Pero a naide nun-y dio por pensar qu'esos coneyor de los que tantu s'apenaben diben ser executaos d'igual mou al díi siguiente( o selmana siguiente,...) y apaecerien nes bandexes de poliestirenu nos supermercaos, consiguientemente espeyaos y trociaos, y ellos diben ser los complices llegales. El probe granxeru con una visión mas aguda pasa a ser un xenocida.

Abúltame qu'esto nómase esquizofrenia moral.

"Earthlings"(Terricoles). Ye yá un clásicu dientru los documentales anqu'entamare'l so camín en 2.005, la so repercusión ye mui considerable.

El so direutor, Shaun Monson, trabayaba faciendo anuncios de serviciu públicu sobre la esterilización y castración de mascotes. La crudeza les imáxenes grabaes nos refuxos d'animales alrodiu de Los Ánxeles afeutaronlu fonderamente y entamó a da-y forma a un proyeutu mas ampliu dividíu en 5 estayes: mascotes, alimentación, pieles, entretenimientu y esperimentación.

Conseguir les imáxenes pa completar el documental foi abegoso, 6 años necesitaría pa ello. A base de cámares ocultes algamaría a sacar a la lluz lo qu'asocede tres les muries de los mataderos, les dramátiques vides nos circos, la crueldá de la industria peletera,...

Narrao por Joaquin Phoenix y cola banda sonora de Moby, dieron-y forma a la mas activa ferramienta pa da-yos voz a los que nun la tienen y poder asina reclamar los sos drechos.

Nun ye nada fácil quedar como si nun pasare nada tres ver esti documental.

Agora sábeslo...

Siempre me sosprendio la afirmación de que'l ser humanu yera, por ñaturaleza, carnívoru, un cazador.

Imaxinando la escena de un probe homo sapiens, al ñatural, delantre d'un xabalí o un rebecu, la única solución viable que ye afilar les parafuses, galmiar, correr a galmos, esnalar,.... o como quiera dicise.

Claro qu'a lo llargo la hestoria l'home alimentose de cadabres d'otros animales, pero tamién  lo fixo de seres de la so especie, la fame estrema fae estes coses.  L'antropofaxia ye dalgo, anguañu, dafechamente aborrecible, pero n'otres dómines, non tan llonxanes, yera dalgo sistematico, yera por necesidá, dexar perder una cantidá tan apreciable de proteines yera una llocura.

Tamos equí, nel sieglu XXI, y yá nun se comen los cadabres de los familiares o coyacios, pero inda siguimos cola doblemente aborrecible zuna de comer animales non humanos.

Agora nun tenemos que salir durante hores o díis a la gueta d'alimentu, a 10 minutos to ca hai un supermencáu y nél nun  hai mas qu'esbillar ente dos alternatives: escoyer trozos d'animales muertos y caltener  o non.

N'esti cuadru pue vese como l'humanu coincide en 18 ocasiones colos animales herbívoros y n'una podría tar nes tres categoríes. Poro, pue dicise que'l humanu yen'un 96,5% herbívoru.